

Aristea
Dafou
Ένα συρτάρι η ζωή μου με ενθύμια,
από στιγμές μοναδικές των περασμένων χρόνων
και κάπου κει ανάμεσα διάσπαρτα δοκίμια,
που πήραν την απόχρωση φθοράς των γκρίζων τόνων.
----------------------------------------------------------
Αναγνωρίζω το παιδί που γράφει στις σελίδες!
Θα `θελα μόνο να του πω «αχ πόσο λίγα είδες!» ............
Σε είδα μια γλυκιά βραδιά κοντά στη γειτονιά μου,
μου έριξες κλεφτή ματιά, που πυροδότησε φωτιά
στην άπειρη καρδιά μου.
Στο μυαλό έννοια καμιά, έλαμπε η ανεμελιά
στα πράσινα σου μάτια.
Μα ήρθαν δίσεκτοι καιροί κι έφεραν πλήγμα βαρύ
και όνειρα κομμάτια.................
Αν θέλεις μείνε κι άκουσε, πολύ λίγο με νοιάζει,
αυτά που σκέφτομαι καιρό, τώρα θα σου τα πω:
Η στάση σου απέναντι σε μένα δεν ταιριάζει
το στοίχημα εις βάρος μου είναι πολύ νωπό.
Δε συμβιβάζομαι μ’ αυτά που μου προσφέρεις,
τα λόγια σου έχουν πέσει στο κενό..........
I asked about you, Peace — what are you, tell me plain, what signs and colors do you leave within the heart again, what symbols shine when you meet a child’s pure soul, what gentle meanings make a wounded spirit whole............................................